كاغذ سياه مي كند اينجا اشاره ها

حالا مرور مي شود از نو گزاره ها

گفتي دوباره سعي كن وسعي مي كنم

تكرار مي شوند تمام دوباره ها

فردا دوباره از سر نو چشم توي چشم

فردا دوباره تخطئه ي هيچكاره ها

فردا كه ديدمت ... ، نه نمي بينمت كه تو

انگار رفته اي به ديار ستاره ها

بعدش تو ناز مي كني و بچه مي شوي

من مي روم دوباره به غم ها ، كناره ها

ما فيلم مي شويم و تو تنديس مي بري

بي يك حضور در همه ي جشنواره ها

چوپانِ چشم هاي تو بس كه دروغ گفت

باور نمي شود دگر اين چشمواره ها

فرقي نمي كند كه براي كه زاده شد

در من رباعي و غزل و چارپاره ها

كم كم دگر گزاره ي يك پاك مي شود

بعدش مرور مي شود از نو گزاره ها...

۲-

چه پاياني، عجب تنهايي سردي

چه بغضي، غربتي ، شب هاي نامردي

تو باز امشب به خوابم آمدي ، اما

بگو خوبم براي من چه آوردي؟

به غير از آن «سكوتِ سنگي ِسنگين»

به جز «انديشه» اي ،«غَمپاره»اي ،«دردي»؟

نمي خواهي بگويي؟... صحبتي چيزي

نمي خواهم برو... ديوانه ام كردي

منم نقاش پيري ، رنگ مي پاشم

به روی تو   تو که استاد پروردی

به روی تو که داری رنگ می بازی

به روي تو كه داري محو مي گردي

دلم خون شد چرا رنگي نمي گيري؟

بگير آخر: سياهي، قرمزي، زردي

تو داري محو مي گردي بگو با من

چرا اينقدر «در من» مبهم و سردي؟

نگو... باشد... ولي يك روز مي ميري

و من گم مي شوم در اوج خونسردي