سلام

آدم كه دلش نم مي زند ...

باز باران حسي را در من زنده كرد:

از كلبه محل كارورزي ام تا ستاد محل سوار شدن سرويس ...

دوسال پيش بود و آن روز هم باران مي آمد ( باور كنيد همين حالا مثل يك فيلم كاملا تثبيت شده دارد از جلوي چشمم رد مي شود)

ما كه سردمان بود و توي خودمان بوديم پسر بچه اي داشت مي رفت با چتر رنگ رنگش(كه ما ديگر رويمان نمي شود دست بگيريم و معمولا سياهش را داريم) پسرك مي رفت و آواز مي خواند...

باران همان باران بود...

سوار تاكسي شديم مردي بود تازه پير، همه اش خدا را شكر مي كرد و خطر ناك هم مي راند از خدا مي گفت رزق ...و بي انصافي بعضي راننده ها و ...و دعاي رزقي كه به گردنش بود و ...و تند مي رفت كه زودتر برسد خانه كه خانم نگاهش به در است و توي باران نگران ( حالا رانندگي داخل شهر را درك نمي كنم چرا خطرناك بود؟ شايد خارج از شهر هم مي رفته)

گرم صحبت هاي كوتاهش هم كه بودي نياز نبود خيلي دقت كني تا زن و مرد جواني را با يك چتر مشترك ببيني كه ميروند بين اين همه منظره ي معمولي با چراغ روشن عاطفه شان...

باران همان باران بود و من دور از خانه دلم نم زده بود...

چيزي كه به نظرم جالب بود و شايد حس شعرم رو برانگيخت شايد همين تفاوت ها در دوره هاي سني بود در كنار تفاوت هايي كه ايجاد كرده بود: اين كه هر كسي به نوعي توي يك فازي هستش حالا مهم نيست چطور و به چه حالت ...

دوباره لحظه ي رفتن، هواي باراني  

و سقف كهنه ي يك زن ، هواي باراني

دوباره لحظه ي شاعر... و دست كوتاهش

ترانه خواندن و رفتن ، هواي باراني

مسير مدرسه و كيف و چتر رنگارنگ

ترانه خواندن و رفتن ، هواي باراني

دو دست يخ زده با هم به دسته ي يك چتر

چراغ عاطفه روشن ، هواي باراني

نگاه خسته به در جاده خيس و لغزنده

دعاي رزق به گردن، هواي باراني

ببين چه خيس شدم زير چكمه ي باران

چقدر كرده دل من هواي :«"باراني"

و خوب... مي گفتم... يخ زده دلم بي تو

نشسته روي دل من ، هواي باراني