امام حسين !

محرم مباركت

تو با تنهايي ات ، از خود فرا رفتي به تنهايي

ولي در خود فرو مانديم ما جمع تماشايي

تو در اندازه هاي ناگزير ما نمي گنجي

تو را هم با تو مي سنجيم در عزم و شكيبايي

از اول، آخر كرب و بلايت را چنين ديدم

تو و هفت آسمان غربت ، تو يك دشت تنهايي

نواي گريه ي باران، در اين شب هاي بي پايان

به سوگ توست، با ما عاشقان گرم همآوايي

از آن روزي كه خونت بر زمين باريد، گرديده

تمام خاك ، لبريز از شقايق هاي صحرايي

كسي مثل تو، لفظ عشق را معني نخواهد كرد

كسي مثل تو - مثل تو – به اين اعجاز و شيوايي

زلالي هاي ياران تو را تصوير از اين بهتر؟

كه جان دادند در اوج عطش دل هاي دريايي

*

- به جان تو– كه از تو،غير تو، هرگز نخواهم خواست

ولي دستي تهي دارم ، مگر بر من ببخشايي

سهيل محمودي