"تا ابد آري"

قسم به اسم عزيزي كه دوستش داري

دوباره گم شده ام بين خواب و بيداري

سكوت وحشي اين لحظه هاي يخ بسته

مرور مبهم  اين آيه هاي تكراي

تو پر كشيده اي و بال مي زني تا دل

درست توي وجود مني كه انگاري

براي گفتن تو باز ته كشيده دلم

و مي زنم همه اش حرف هاي صنّاري

مني  كه مفتخرم همچنان به ايمانم

گمان كنم كه دگر مي كنم خودآزاري

چقدر زير نگاهت نفس نفس؟ تا كي؟

ببين چگونه كشيدي مرا به بيگاري

***

شراب خوبِ حرامم! حلال كن، گرمن

در اين نوشته ندارم هواي دينداري

اگر كه باز نوشتم كه "دوستت دارم"

و اسم اين همه را تو هرآنچه بگذاري :

هميشه خوب و عزيزيّ و  گفتنش واجب

اگر هميشه « نه » اي ، تا ابد منم : «آري»